Not Envying
The seventeenth chapter, அழுக்காறாமை — 'not envying,' freedom from the grudging that cannot bear another's good. Placed after forbearance, Valluvar makes a clear-eyed case against envy on grounds of plain self-interest. A heart free of envy toward everyone, he says, is the finest thing a person can attain — make it a rule of life. To begrudge a neighbour's prosperity is, in effect, to want neither virtue nor wealth for yourself; the wise refuse it because they see the harm it does them. Envy needs no help to ruin the envious — it is enemy enough on its own; it starves even the begrudger's family, drives away fortune itself, and, that matchless sinner, wrecks wealth here and peace hereafter. The riddle of an envious person prospering while a generous one suffers is only apparent: no one ever rose by envy, and no open-handed heart ever fell for lack of it.
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
ஒழுக்காறாக் கொள்க ஒருவன்தன் நெஞ்சத்து
அழுக்காறு இலாத இயல்பு.
“As 'strict decorum's' laws, that all men bind, / Let each regard unenvying grace of mind.”
விழுப்பேற்றின் அஃதொப்பது இல்லை யார்மாட்டும்
அழுக்காற்றின் அல்ல பெறின்.
“If man can learn to envy none on earth, / 'Tis richest gift, -beyond compare its worth.”
அறனாக்கம் வேண்டாதான் என்பான் பிறனாக்கம்
பேணாது அழுக்கறுப் பான்.
“Nor wealth nor virtue does that man desire 'tis plain, / Whom others' wealth delights not, feeling envious pain.”
அழுக்காற்றின் அல்லவை செய்யார் இழுக்காற்றின்
ஏதம் படுபாக்கு அறிந்து.
“The wise through envy break not virtue's laws, / Knowing ill-deeds of foul disgrace the cause.”
அழுக்காறு உடையார்க்கு அதுசாலும் ஒன்னார்
வழுக்கியும் கேடீன் பது.
“Envy they have within! Enough to seat their fate! / Though foemen fail, envy can ruin consummate.”
கொடுப்பது அழுக்கறுப்பான் சுற்றம் உடுப்பதூஉம்
உண்பதூஉம் இன்றிக் கெடும்.
“Who scans good gifts to others given with envious eye, / His kin, with none to clothe or feed them, surely die.”
அவ்வித்து அழுக்காறு உடையானைச் செய்யவள்
தவ்வையைக் காட்டி விடும்.
“From envious man good fortune's goddess turns away, / Grudging him good, and points him out misfortune's prey.”
அழுக்காறு எனஒரு பாவி திருச்செற்றுத்
தீயுழி உய்த்து விடும்.
“Envy, embodied ill, incomparable bane, / Good fortune slays, and soul consigns to fiery pain.”
அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் செவ்வியான்
கேடும் நினைக்கப் படும்.
“To men of envious heart, when comes increase of joy, / Or loss to blameless men, the 'why' will thoughtful hearts employ.”
அழுக்கற்று அகன்றாரும் இல்லை அஃதுஇலார்
பெருக்கத்தின் தீர்ந்தாரும் இல்.
“No envious men to large and full felicity attain; / No men from envy free have failed a sure increase to gain.”