Envy is enemy enough.
Valluvar makes a striking point about self-harm. For the envious, the envy itself is punishment enough — even if every enemy leaves them entirely alone, their own envy will quietly bring about their ruin. They carry, inside, the very destroyer they fear from outside.
பொறாமையே போதிய பகை.
தற்காயம் பற்றி ஒரு கூர்மையான கருத்தை வள்ளுவர் வைக்கிறார். அழுக்காறு உடையவருக்கு, அந்த அழுக்காறே போதிய தண்டனை — பகைவர் எல்லாரும் அவரை முற்றிலும் விட்டுவிட்டாலும், அவருடைய சொந்த அழுக்காறே அமைதியாக அவரது அழிவைக் கொண்டுவரும். வெளியிலிருந்து அஞ்சும் அழிப்பானையே, உள்ளே சுமக்கிறார்.
Parimelazhagar: no enemy needed.
Parimelazhagar draws out the logic: since envy produces ruin all by itself, apart from any enemy, the envious person 'needs no enemy' — that one inner fault is enough to do the work. The verse compresses a whole theory of self-destruction: the most dangerous adversary the envious face is the one they cannot leave behind.
பரிமேலழகர்: பகைவர் வேண்டியதில்லை.
தர்க்கத்தைப் பரிமேலழகர் வெளிக்கொணர்கிறார்: அழுக்காறு பகைவரை ஒழிந்தும் தானே கேடு பயப்பதால், அழுக்காறு உடையவருக்குப் 'பகைவர் வேண்டா' — அந்த ஒரே உட்குற்றமே வேலையைச் செய்யப் போதும். தற்சிதைவின் முழுக் கொள்கையை இக்குறள் சுருக்குகிறது: பொறாமைப்படுவோர் எதிர்கொள்ளும் மிக ஆபத்தான எதிராளி, அவர்கள் விட்டுவிட்டுச் செல்ல இயலாத ஒருவரே.
The grudge that eats its holder.
We picture enemies as external — the rival, the critic, the saboteur. Valluvar relocates the worst one inward. Envy works on the envier first: it disturbs sleep, sours relationships, distorts judgement, and drains the energy that could build a life, all before it touches its target. To nurse a grudge is to keep, at your own expense, the most reliable enemy you will ever have.
தன்னை உடையவனையே தின்னும் பகை.
பகைவரை வெளியே — போட்டியாளர், விமர்சகர், சிதைப்பான் — நினைக்கிறோம். மிக மோசமானவரை வள்ளுவர் உள்நோக்கி மாற்றுகிறார். அழுக்காறு முதலில் பொறாமைப்படுபவன்மீதே செயல்படுகிறது: உறக்கத்தைக் குலைக்கிறது, உறவுகளைப் புளிக்கச்செய்கிறது, தீர்ப்பைத் திரிக்கிறது, வாழ்வைக் கட்டக்கூடிய ஆற்றலை வடிக்கிறது — இவை அனைத்தும் இலக்கைத் தொடுமுன்பே. ஒரு பகையைப் பேணுதல், உன் சொந்தச் செலவில், நீ பெறக்கூடிய மிக நம்பகமான பகைவனை வைத்திருப்பதே.
Envy ruins the envious all by itself — they need no enemy.
Valluvar's striking point: for the envious, envy is punishment enough — even if every enemy leaves them alone, their own envy works their ruin. Parimelazhagar: since envy produces ruin by itself, the envious 'need no enemy.' The most dangerous adversary they face is the one inside, the one they can't leave behind.
Don't nurse a grudge — it harms you first, and most.
We picture enemies as outside us, but envy works on the envier first — disturbing sleep, souring relationships, distorting judgement, draining the energy that could build your life, all before it touches its target. To hold a grudge is to keep, at your own expense, the most reliable enemy you'll ever have. Set it down for your own sake.