Wealth Without Benefit
On wealth hoarded without enjoyment, generosity, or public benefit and on the emptiness of possession that never becomes human use.
Ten verses, nine of them about the same man, and not one of them describing him twice. 1001 calls him dead while he is standing there. 1005 says he is poor with the crores still in the house. 1006 makes the wealth itself the disease. What moves between them is where the verse is standing: inside the man, beside the person he did not answer, or out in the street looking at the thing from a distance.
That last position repays attention. 1008 puts a poison tree in the middle of a town and in fruit, and Parimelazhagar supplies the detail that makes it bite — அணியனாய், near. The man is not remote and neither is the tree; what has stopped is anybody expecting anything of him. 1007 says such wealth comes to nothing at all. 1009 says the opposite about where it ends up: the benefit does happen, it happens to somebody else, and the last word of the couplet is who.
Then the boundary, because a chapter about hoarding is easily misread as a chapter about spending. 1009 settles it. Beside cutting off affection and never once looking at virtue, it charges தன் செற்று — afflicting yourself by going without what you want. Self-denial is on the indictment here, not in the remedy. And the tenth verse turns to the other man entirely, where Parimelazhagar is exact about what is small in his hardship: நிற்கும் காலம், the time it lasts.
AI draft · pending review
Synthetic voices · Tamil couplet and V.V.S. Aiyar 1916
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
🎧 பாடல் & ஓதுதல் · Listen & Songs ▼
Synthetic voices · Tamil couplet and V.V.S. Aiyar 1916
📖 அதிகார விளக்கம் · About Chapter ▼
On wealth hoarded without enjoyment, generosity, or public benefit and on the emptiness of possession that never becomes human use.
Ten verses, nine of them about the same man, and not one of them describing him twice. 1001 calls him dead while he is standing there. 1005 says he is poor with the crores still in the house. 1006 makes the wealth itself the disease. What moves between them is where the verse is standing: inside the man, beside the person he did not answer, or out in the street looking at the thing from a distance.
That last position repays attention. 1008 puts a poison tree in the middle of a town and in fruit, and Parimelazhagar supplies the detail that makes it bite — அணியனாய், near. The man is not remote and neither is the tree; what has stopped is anybody expecting anything of him. 1007 says such wealth comes to nothing at all. 1009 says the opposite about where it ends up: the benefit does happen, it happens to somebody else, and the last word of the couplet is who.
Then the boundary, because a chapter about hoarding is easily misread as a chapter about spending. 1009 settles it. Beside cutting off affection and never once looking at virtue, it charges தன் செற்று — afflicting yourself by going without what you want. Self-denial is on the indictment here, not in the remedy. And the tenth verse turns to the other man entirely, where Parimelazhagar is exact about what is small in his hardship: நிற்கும் காலம், the time it lasts.
AI draft · pending review
வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொருள் அஃதுண்ணான்
செத்தான் செயக்கிடந்தது இல்
வீடு நிறையப் பெரும் செல்வத்தைச் சேர்த்து வைத்தும், உலோபக் குணத்தால் அதைத் தான் அனுபவிக்காதவன் உயிரோடு இருந்தாலும் இறந்தவனுக்கு ஒப்பாவான்; ஏனெனில், தான் சேர்த்த செல்வத்தால் அவனுக்கு ஒரு பயனும் இல்லை.
One who hoards vast wealth but refuses to enjoy it is dead while living; he can do nothing with it.AI draft
பொருளானாம் எல்லாமென்று ஈயாது இவறும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு
செல்வத்தால் எல்லாம் கைகூடும் என்று எண்ணிப் பொருள் சேர்த்து, அதனைப் பிறருக்குக் கொடுக்காமல் பற்றுடன் பூட்டி வைக்கும் மயக்கத்தால், ஒருவனுக்கு எப்போதும் மனநிறைவு இல்லாத இழிந்த நிலை உண்டாகும்.
Hoarding wealth believing it accomplishes everything, yet giving nothing away, leads to endless craving and misery.AI draft
ஈட்டம் இவறி இசைவேண்டா ஆடவர்
தோற்றம் நிலக்குப் பொறை
பொருளைச் சேர்ப்பதை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, பிறருக்குக் கொடுத்துப் புகழ் பெறுவதை விரும்பாத மனிதர்கள் பூமியில் வாழ்வது நிலத்திற்கு வீண் பாரமே ஆகும்.
Those who only crave amassing wealth without caring for the honor of giving are a mere burden to the earth.AI draft
எச்சமென்று என்எண்ணுங் கொல்லோ ஒருவரால்
நச்சப் படாஅ தவன்
பிறருக்கு எதுவும் தந்து உதவாத காரணத்தால் எவராலும் விரும்பப்படாதவன், தான் மறைந்த பிறகு உலகில் நிலைத்து நிற்கக்கூடிய புகழாக எதைத்தான் நினைத்து வைத்திருப்பான்?
Unloved by anyone because he gives nothing, what lasting legacy can such a person leave behind?AI draft
கொடுப்பதூஉம் துய்ப்பதூஉம் இல்லார்க்கு அடுக்கிய
கோடியுண் டாயினும் இல்
பிறருக்குக் கொடுப்பதும், தாம் அனுபவிப்பதும் ஆகிய இவ்விரண்டு செயல்களும் இல்லாதவர்களுக்கு, பல கோடிக் கணக்கில் செல்வம் குவிந்திருந்தாலும் இல்லாததற்குச் சமமே ஆகும்.
To those who neither give to the needy nor enjoy it themselves, even crores of wealth are entirely worthless.AI draft
ஏதம் பெருஞ்செல்வம் தான்துவ்வான் தக்கார்க்கொன்று
ஈதல் இயல்பிலா தான்
தான் நுகராமல், தகுதியுடையவர்களுக்குக் கொடுத்து உதவாமலும் வாழ்பவனிடம் இருக்கும் பெருஞ்செல்வம், அவனுக்குத் துன்பம் தரும் நோயாகவே முடியும்.
Great wealth in the hands of one who neither uses it nor gives to worthy people is only a disease.AI draft
அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம்
பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று
ஏதுமில்லாத ஏழைகளுக்கு எதுவும் கொடுத்து உதவாதவனுடைய செல்வம் பயன்படாமல் வீணாவது, மிகுந்த அழகைப் பெற்ற ஒரு பெண் மணமகன் இன்றித் தனிமையில் முதிர்ந்து போவதைப் போன்றதாகும்.
The wealth of one who helps no needy person goes to waste, like great beauty growing old in solitary loneliness.AI draft
நச்சப் படாதவன் செல்வம் நடுவூருள்
நச்சு மரம்பழுத் தற்று
வறியவர்களுக்கு அருகில் இருந்தும் எதுவும் தராத காரணத்தால் யாராலும் விரும்பப்படாதவனிடம் செல்வம் சேருவது, ஊர் நடுவே நச்சு மரம் பழம் பழுத்துக் கிடப்பதற்கு ஒப்பானதாகும்.
Wealth amassed by a person whom nobody loves is like a poison tree bearing fruit in the heart of town.AI draft
அன்பொரீஇத் தற்செற்று அறநோக்காது ஈட்டிய
ஒண்பொருள் கொள்வார் பிறர்
உறவினரிடமும் நண்பரிடமும் அன்பு காட்டாமல், தானும் நுகராமல் தன்னை வருத்திக்கொண்டு, அறநெறியையும் நினையாமல் சேர்த்த ஒளிரும் செல்வத்தை, இறுதியில் பிறரே எடுத்துச் சென்று அனுபவிப்பர்.
Denying oneself, shunning loved ones, and ignoring virtue to hoard wealth will only leave it for strangers to take.AI draft
சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி
வறங்கூர்ந் தனையது உடைத்து
பிறருக்குக் கொடுத்துப் புகழ்பெற்ற செல்வந்தருக்கு வரும் தற்காலிக வறுமை, உலகை வாழவைக்கும் மழை மேகம் ஒரு பருவத்தில் பெய்யாமல் தற்காலிகமாக வறண்டு நிற்பதைப் போன்றதாகும்.
The brief poverty of generous benefactors is like a rain cloud temporarily running dry.AI draft