Desire for Reunion
On wanting to be together again, and on the sulk that dissolves at the sight of the other.
The chapter names a hunger, then spends ten couplets watching the sulk fail to stand against it. 1281 puts the claim as a comparison: elation at the mere thought, gladness at the mere sight — palm wine gives neither, love gives both. The measure is what wine cannot do, and wine comes back before the chapter ends. 1282 turns the claim into a precept. If love has come in the fullness of a palmyra, not a millet grain of sulking should be kept. Parimelazhagar marks the audience as women; Pope and Aiyar leave it general. The tallest tree and the smallest grain carry the whole proportion.
1283 tests the precept on the eyes, which will not comply. He gives her no regard and does only what he pleases, and still her eyes will not settle until they have seen him. She does not deny the grievance; she declines to let it decide anything. 1284 tells the same failure as an event, with a witness: she tells her friend she set out meaning to sulk, and her heart forgot the plan and went to him. 1285 finds an image for the forgetting. The eye has seen the kohl-stick often enough, yet at the moment the stick is drawn along the lid it cannot make it out; so she has seen his fault in every place he was not, and sees none where he is. 1286 strips the simile away and leaves the symmetry bare. When she sees him, his faults are not in view; when she does not, nothing that is not a fault is.
1287 asks what the sulking was for. Like people who leap into running water knowing it will carry them off, she sulked knowing the sulk would not hold. Parimelazhagar reads the failing as the sulk not running its course, and Aiyar follows him with a stream whose undercurrent is treacherous; Pope makes it pretence instead, writing that she did 'anger feign', and this edition keeps Parimelazhagar's reading. In 1288 she turns from her friend and from herself to the man and calls him கள்வ, deceiver. The wine of 1281 comes back with its cost admitted: it works degradation and harm on the very people it elates, and they want it the more. His chest is that to her.
The last two verses stand apart and look, and the speaker changes. 1289 is the chapter's one piece of general counsel, and it warns rather than instructs: love is finer than a flower, and few in the world come upon its செவ்வி, the ripe hour at which it stands ready. What most people miss is not the appetite but the delicacy. 1290 is the man remembering. She sulked with her eyes and no further, and then, quicker for the embrace than he was, she was shaken out of even that. Parimelazhagar supplies a situation the couplet does not state: the man says this in front of a woman who is sulking without any such haste, and he means that she is not that one.
AI draft · pending review
Synthetic voices · Tamil couplet and V.V.S. Aiyar 1916
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
🎧 பாடல் & ஓதுதல் · Listen & Songs ▼
Synthetic voices · Tamil couplet and V.V.S. Aiyar 1916
📖 அதிகார விளக்கம் · About Chapter ▼
On wanting to be together again, and on the sulk that dissolves at the sight of the other.
The chapter names a hunger, then spends ten couplets watching the sulk fail to stand against it. 1281 puts the claim as a comparison: elation at the mere thought, gladness at the mere sight — palm wine gives neither, love gives both. The measure is what wine cannot do, and wine comes back before the chapter ends. 1282 turns the claim into a precept. If love has come in the fullness of a palmyra, not a millet grain of sulking should be kept. Parimelazhagar marks the audience as women; Pope and Aiyar leave it general. The tallest tree and the smallest grain carry the whole proportion.
1283 tests the precept on the eyes, which will not comply. He gives her no regard and does only what he pleases, and still her eyes will not settle until they have seen him. She does not deny the grievance; she declines to let it decide anything. 1284 tells the same failure as an event, with a witness: she tells her friend she set out meaning to sulk, and her heart forgot the plan and went to him. 1285 finds an image for the forgetting. The eye has seen the kohl-stick often enough, yet at the moment the stick is drawn along the lid it cannot make it out; so she has seen his fault in every place he was not, and sees none where he is. 1286 strips the simile away and leaves the symmetry bare. When she sees him, his faults are not in view; when she does not, nothing that is not a fault is.
1287 asks what the sulking was for. Like people who leap into running water knowing it will carry them off, she sulked knowing the sulk would not hold. Parimelazhagar reads the failing as the sulk not running its course, and Aiyar follows him with a stream whose undercurrent is treacherous; Pope makes it pretence instead, writing that she did 'anger feign', and this edition keeps Parimelazhagar's reading. In 1288 she turns from her friend and from herself to the man and calls him கள்வ, deceiver. The wine of 1281 comes back with its cost admitted: it works degradation and harm on the very people it elates, and they want it the more. His chest is that to her.
The last two verses stand apart and look, and the speaker changes. 1289 is the chapter's one piece of general counsel, and it warns rather than instructs: love is finer than a flower, and few in the world come upon its செவ்வி, the ripe hour at which it stands ready. What most people miss is not the appetite but the delicacy. 1290 is the man remembering. She sulked with her eyes and no further, and then, quicker for the embrace than he was, she was shaken out of even that. Parimelazhagar supplies a situation the couplet does not state: the man says this in front of a woman who is sulking without any such haste, and he means that she is not that one.
AI draft · pending review
உள்ளக் களித்தலும் காண மகிழ்தலும்
கள்ளுக்கில் காமத்திற் குண்டு
நினைத்த அளவிலேயே ஒரு களிப்பு வந்துவிடுகிறது; கண்ட அளவிலேயே ஒரு மகிழ்ச்சி வந்துவிடுகிறது. இந்த இரண்டும் கள் உண்டவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை; காதல் கொண்டவர்களுக்குக் கிடைக்கின்றன.
To be elated by the mere thought of them, and gladdened by the mere sight: palm wine has neither of these. Love has both.AI draft
தினைத்துணையும் ஊடாமை வேண்டும் பனைத்துணையும்
காமம் நிறைய வரின்
பெண்களுக்குக் காதல் பனை மரத்தின் அளவைக் காட்டிலும் மிகுதியாக நிரம்பி வந்துவிட்டால், தாம் விரும்புகிறவரோடு ஒரு தினை விதை அளவு பிணங்கிக்கூட நிற்காமல் இருப்பது அவர்களிடம் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
Not so much as a millet grain's worth of sulking should be kept, if love has come filling the measure of a palmyra.AI draft
பேணாது பெட்பவே செய்யினும் கொண்கனைக்
காணா தமையல கண்
நம்மை அவமதித்து, தனக்கு வேண்டியவற்றை மட்டுமே அவர் செய்தாலும், அவரைப் பார்க்காமல் என் கண்கள் அடங்கி இருப்பதில்லை.
Though he gives me no regard and does only what he himself wants, my eyes will not settle until they have seen him.AI draft
ஊடற்கண் சென்றேன்மன் தோழி அதுமறந்து
கூடற்கண் சென்றது என்னெஞ்சு
தோழீ என்று அவள் விளிக்கிறாள். காதலரைக் காண்பதற்கு முன், அவர் செய்த தவற்றைத் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டு, அவரோடு ஊடுவதற்காக நான் சென்றேன். கண்ட பிறகு, என் நெஞ்சு அதை மறந்து கூடுவதை நோக்கிச் சென்றது.
My friend, I did set out meaning to sulk with him. My heart forgot all that and went straight to being with him.AI draft
எழுதுங்கால் கோல்காணாக் கண்ணேபோல் கொண்கன்
பழிகாணேன் கண்ட இடத்து
மை தீட்டப்படும் அந்தக் கண், மைக்கோலை முன்பெல்லாம் பார்த்திருக்கிறது. ஆனால் மை தீட்டும் அந்த நேரத்தில் மட்டும், அந்தக் கோலின் தன்மையை அதனால் பார்க்க முடிவதில்லை. அது போலவே, அவனைக் காணாத இடங்களில் எல்லாம் கொண்கனுடைய தவற்றை நான் கண்டிருக்கிறேன்; அவனைக் கண்ட இடத்தில் மட்டும் அதை என்னால் காண முடிவதில்லை.
Like the eye which has seen the kohl-stick often enough and yet cannot make it out at the moment it is being drawn along the lid — I have seen my lord's fault in every place where he was not, and where I see him, I see none.AI draft
காணுங்கால் காணேன் தவறாய காணாக்கால்
காணேன் தவறல் லவை
தலைவனை நான் காணும்பொழுது, அவனிடம் தவறாக இருப்பவற்றை நான் காண்பதில்லை. அவனைக் காணாதபொழுதோ, அவை அல்லாத வேறு எதையும் நான் காண்பதில்லை.
When I see him, I do not see the things in him that are faults. When I do not see him, I do not see the things that are not faults.AI draft
உய்த்தல் அறிந்து புனல்பாய் பவரேபோல்
பொய்த்தல் அறிந்தென் புலந்து
ஓடுகிற தண்ணீரில் குதித்தால் அது தன்னை இழுத்துக்கொண்டு போய்விடும் என்பது குதிப்பவர்களுக்கே தெரியும்; தெரிந்தும் அவர்கள் குதிக்கிறார்கள். அவர்களைப் போலவே, இந்த ஊடல் முடிவு வரை நிற்காது என்று தெரிந்திருந்தும் தலைவனோடு ஊடல் கொண்டேன். அதனால் அடைந்தது என்ன?
Like those who leap into running water knowing perfectly well it will carry them off: knowing the sulk would not hold, what did I gain by sulking?AI draft
இளித்தக்க இன்னா செயினும் களித்தார்க்குக்
கள்ளற்றே கள்வநின் மார்பு
கள்வ என்பது 'வஞ்சகா' என்று அழைப்பது. கள் என்பது தன்னைக் குடித்துக் களித்தவர்களை மற்றவர் முன் தாழ்த்துகிறது, துன்பமும் தருகிறது; அப்படியிருந்தும் அவர்கள் அதை மேலும் மேலும் விரும்புகிறார்கள். எங்களுக்கு உன் மார்பும் அத்தகையதே என்று அவள் சொல்கிறாள்.
Though it works degradation and harm on the very people it has elated, palm wine is only wanted the more. Deceiver, your chest is that to me.AI draft
மலரினும் மெல்லிது காமம் சிலர்அதன்
செவ்வி தலைப்படு வார்
காதலின் இன்பம் மலரைக் காட்டிலும் மென்மையானது. அது அவ்வளவு மென்மையானது என்பதை உணர்ந்து, அது சரியாகப் பக்குவம் அடைந்து நிற்கும் அந்தப் பொழுதில் அதைப் பெறுகிறவர்கள் உலகில் சிலரே.
Love's delight is finer than a flower. Few in the world come upon it at the one hour when it stands ready.AI draft
கண்ணின் துனித்தே கலங்கினாள் புல்லுதல்
என்னினும் தான்விதுப் புற்று
முன்பு ஒரு நாள், அணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவலோடு நான் அவளிடம் சென்றேன்; அப்போது அவள் கண்ணால் மட்டும் என்னிடம் ஒரு சிறு கோபம் காட்டினாள். ஆனால் அணைத்துக்கொள்ள எனக்கு இருந்ததைவிட அவளுக்கே அவசரம் மிகுதியாக இருந்ததால், அந்தக் கோபத்தையும் அப்போதே மறந்து அவள் என்னோடு சேர்ந்துவிட்டாள். நான் அன்று இருந்தபடியேதான் இன்றும் இருக்கிறேன்; அப்படியிருக்க, அத்தகைய அவசரம் ஏதும் இல்லாமல் இப்போது கோபித்து நிற்கும் இவள் அவள் அல்ல.
With her eyes she sulked at me, and no further than her eyes; then, in more of a hurry for the embrace than I was myself, she was shaken out of even that.AI draft