Pining and Complaint
On wasting under the weight of longing, and on grief that argues with itself.
A chapter about wasting under the weight of longing, and about a grief that keeps arguing with itself.
Kural 1161 opens on concealment and finds that it does not work: the sickness rises the more it is hidden, as spring water rises for the people baling it out. In 1162 both exits are shut at once. She has no strength left to hide it, and telling the one who caused it brings her own restraint down on her.
The next three verses measure what is being carried. Kural 1163 makes her life a shoulder-pole with desire hanging at one end and restraint at the other, inside a body that cannot bear either. Kural 1164 states an asymmetry: there is a sea of desire, certainly, and there is no float to swim it with. Kural 1165 turns to the man and asks a question with no answer given — if he can bring sorrow into a friendship, which exists to give pleasure, what will he be in enmity?
Kural 1166 weighs the two things one source produces. The pleasure of love is a sea; when the same love turns and kills, the pain of it is larger than the sea was.
The last four verses are all night. In 1167 she has swum the fierce water and cannot see a shore, and at the midnight watch, when everything else sleeps, she is the one still there. Kural 1168 turns that round completely: the night has put every living thing to sleep and now has nobody but her, and it is the night she calls a thing to be pitied. In 1169 the nights are set against the man himself and found to be the harsher of the two, because his was one act and theirs is every evening.
Kural 1170 closes the chapter on a plain observation. If her eyes could travel to the place where he is, the way the mind travels, they would not be swimming in a flood of their own water.
AI draft · pending review
Synthetic voices · Tamil couplet and V.V.S. Aiyar 1916
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
🎧 பாடல் & ஓதுதல் · Listen & Songs ▼
Synthetic voices · Tamil couplet and V.V.S. Aiyar 1916
📖 அதிகார விளக்கம் · About Chapter ▼
On wasting under the weight of longing, and on grief that argues with itself.
A chapter about wasting under the weight of longing, and about a grief that keeps arguing with itself.
Kural 1161 opens on concealment and finds that it does not work: the sickness rises the more it is hidden, as spring water rises for the people baling it out. In 1162 both exits are shut at once. She has no strength left to hide it, and telling the one who caused it brings her own restraint down on her.
The next three verses measure what is being carried. Kural 1163 makes her life a shoulder-pole with desire hanging at one end and restraint at the other, inside a body that cannot bear either. Kural 1164 states an asymmetry: there is a sea of desire, certainly, and there is no float to swim it with. Kural 1165 turns to the man and asks a question with no answer given — if he can bring sorrow into a friendship, which exists to give pleasure, what will he be in enmity?
Kural 1166 weighs the two things one source produces. The pleasure of love is a sea; when the same love turns and kills, the pain of it is larger than the sea was.
The last four verses are all night. In 1167 she has swum the fierce water and cannot see a shore, and at the midnight watch, when everything else sleeps, she is the one still there. Kural 1168 turns that round completely: the night has put every living thing to sleep and now has nobody but her, and it is the night she calls a thing to be pitied. In 1169 the nights are set against the man himself and found to be the harsher of the two, because his was one act and theirs is every evening.
Kural 1170 closes the chapter on a plain observation. If her eyes could travel to the place where he is, the way the mind travels, they would not be swimming in a flood of their own water.
AI draft · pending review
மறைப்பேன்மன் யானிஃதோ நோயை இறைப்பவர்க்கு
ஊற்றுநீர் போல மிகும்
பிறர் அறிந்து பழிப்பார்களே என்று அஞ்சி இந்த நோயை நான் வெளியே தெரியாமல் மறைக்க நினைக்கிறேன்; ஆனால் நீர் இறைக்க இறைக்க ஊற்றுநீர் பெருகுவது போல, நான் மறைக்க மறைக்க இந்நோய் வரம்பின்றிப் பெருகுகிறது.
I do keep this sickness hidden, for all the good it does. It only rises higher, the way the water in a spring rises for the people who keep baling it out.AI draft
கரத்தலும் ஆற்றேன்இந் நோயைநோய் செய்தார்க்கு
உரைத்தலும் நாணுத் தரும்
அருகில் இருப்போர் அறியாதபடி இந்நோயை என்னால் மறைத்து வைத்திருக்கவும் முடியவில்லை; இந்நோயைத் தந்த காதலரிடமே சென்று சொல்லலாம் என்றால் அது எனக்கு நாணத்தைத் தருகிறது; இனி நான் என்ன செய்வேன்?
I have not the strength left to hide this sickness. And telling it to the man who caused it brings its own restraint down on me. Both doors are shut.AI draft
காமமும் நாணும் உயிர்காவாத் தூங்கும்என்
நோனா உடம்பின் அகத்து
என் உயிராகிய காவுத்தடியின் ஒரு முனையில் காம நோயும் மறு முனையில் நாணமும் தொங்குகின்றன; இவ்விரண்டு சுமைகளையும் தாங்க முடியாத என் மெலிந்த உடம்பிற்குள்ளே அவை ஊசலாடுகின்றன.
Desire hangs at one end and restraint at the other, and my life is the pole between them — inside a body that has no strength to carry either.AI draft
காமக் கடல்மன்னும் உண்டே அதுநீந்தும்
ஏமப் புணைமன்னும் இல்
எனக்கு எல்லையற்ற காமக் கடல் உண்டாகியிருக்கிறது; ஆனால் அந்தக் கடலை நீந்திக் கடப்பதற்குப் பாதுகாப்பான துணையாக அமையும் தெப்பம் மட்டும் என்னிடம் இல்லை.
There is a sea of desire, and it is certainly there. The float that would carry me safely across it — that, just as certainly, is not.AI draft
துப்பின் எவனாவர் மன்கொல் துயர்வரவு
நட்பினுள் ஆற்று பவர்
இன்பம் தருவதற்கே உரிய நட்பான காதலிலேயே துன்பம் விளைவிக்க வல்லவர்கள், துன்பம் செய்வதற்கே உரிய பகைமையின் போது இன்னும் எத்தகைய கொடுமைகளைச் செய்ய மாட்டார்கள்?
They can bring sorrow into a friendship, which exists to give pleasure. What will they be, then, where hostility is the whole point of it?AI draft
இன்பம் கடல்மற்றுக் காமம் அஃதடுங்கால்
துன்பம் அதனிற் பெரிது
காதலரோடு கூடியிருக்கும் போது கிடைக்கும் இன்பம் கடல் போன்றது; ஆனால் அவரே பிரிந்து செல்லும் போது தரும் துன்பமோ அந்தக் கடலையும் விடப் பன்மடங்கு பெரியது.
The pleasure love gives is a sea. And when that same love turns and kills, the pain of it is larger than the sea was.AI draft
காமக் கடும்புனல் நீந்திக் கரைகாணேன்
யாமத்தும் யானே உளேன்
காமமாகிய பெருங்கடலை நான் நீந்தியும் அதற்குக் கரையே காண முடியவில்லை; உலகமே தூங்கும் நள்ளிரவிலும் துணையின்றித் தனியாகத் தவிக்கிறேன்; அப்படியிருந்தும் என் உயிர் பிரியாமல் இன்னும் துடிக்கிறது.
I have swum the fierce water of love and I cannot see the shore. And at the midnight watch, when everything else sleeps, I am the one still here.AI draft
மன்னுயிர் எல்லாம் துயிற்றி அளித்திரா
என்னல்லது இல்லை துணை
உலகில் நிலைபெற்ற உயிர்களையெல்லாம் தன் இருளால் தூங்கச் செய்த இந்த இரவு, தனக்குத் துணையாக என்னை அன்றி வேறு எவருமின்றித் தனித்து நிற்கிறதே என்று அதற்காக நான் மனம் உருகுகிறேன்.
She has put every living thing to sleep, and now there is nobody left for her but me. Poor night.AI draft
கொடியார் கொடுமையின் தாம்கொடிய இந்நாள்
நெடிய கழியும் இரா
காதலரோடு இன்புற்றிருந்த நாட்களில் மிகக் குறுகியதாகக் கழிந்த இரவுகள், அவர் பிரிந்த இந்நாள்களில் நீண்டுகொண்டே போகின்றன; இந்த நெடிய இரவுகள், பிரிந்து சென்ற கொடியவரின் கொடுமையைக் காட்டிலும் எனக்கு மிகுந்த கொடுமை செய்கின்றன.
These nights, that go by so long now, are harder in their harshness than the hard man is in his.AI draft
உள்ளம்போன்று உள்வழிச் செல்கிற்பின் வெள்ளநீர்
நீந்தல மன்னோஎன் கண்
காதலர் இருக்கும் இடத்திற்கு என் உள்ளம் விரைந்து செல்வது போல என் கண்களாலும் செல்ல முடிந்திருக்குமானால், தம்மைத்தாமே மூழ்கடிக்கும் கண்ணீர் வெள்ளத்தில் அவை இப்படி நீந்திக்கொண்டிருக்க மாட்டா.
If my eyes could travel the way the mind travels, to the place where he is, they would not be swimming in this flood of their own water.AI draft