The danger is losing your fear of it.
Valluvar opens the chapter on dreading wrongdoing with a subtle point. People already steeped in evil no longer fear it at all — the doing has worn the alarm away; but the truly worthy dread exactly that: the heedless intoxication, the deadened conscience, that repeated wrongdoing breeds. What they fear is not getting caught but becoming the kind of person who no longer flinches.
ஆபத்து, அதன்மீதான அச்சத்தை இழப்பதே.
தீவினையை அஞ்சுதல் பற்றிய அதிகாரத்தை ஒரு நுட்பமான கருத்தோடு வள்ளுவர் தொடங்குகிறார். ஏற்கனவே தீமையில் ஆழ்ந்தோர் அதை அறவே அஞ்சார் — செய்துசெய்து அந்த எச்சரிக்கை தேய்ந்துவிட்டது; ஆனால் உண்மையில் சீரியோர் அதையே அஞ்சுகின்றனர்: தொடர்ந்த தீவினை வளர்க்கும் கவனமற்ற செருக்கை, செத்துப்போன மனச்சாட்சியை. அவர் அஞ்சுவது அகப்பட்டுக்கொள்வதை அல்ல, இனி அதிர்ச்சியடையாத மனிதராக ஆவதை.
Parimelazhagar: the doer is numb, the worthy alert.
Parimelazhagar explains the split plainly: those who have done evil before, having grown used to it, do not fear it; the worthy, who have never done it, do. He calls the state a 'mayakkam' — a delusion or stupor — and notes the verse treats the deed as if it were that very intoxication. Habit is the mechanism: each wrong makes the next one easier to commit and harder to dread.
பரிமேலழகர்: செய்பவன் உணர்வற்றவன், சீரியோர் விழிப்பானவர்.
பிளவை பரிமேலழகர் தெளிவாக விளக்குகிறார்: முன் தீவினை செய்தோர், பழகிப்போனதால், அஞ்சார்; செய்தறியாத சீரியோர் அஞ்சுவர். அந்த நிலையை 'மயக்கம்' என்கிறார், மேலும் குறள் அச்செயலையே அந்தச் செருக்காகவே கருதுகிறது எனக் குறிக்கிறார். பழக்கமே இயக்கம்: ஒவ்வொரு தவறும் அடுத்ததைச் செய்ய எளிதாக்கி, அஞ்ச அரிதாக்குகிறது.
Guard the flinch.
The instinctive recoil from doing something wrong is not weakness; it is a faculty worth protecting, because it is the first thing wrongdoing destroys. Once the small compromises stop registering, the larger ones arrive unannounced. Valluvar's counsel is to treat your own moral discomfort as an asset, not an inconvenience — the day you stop feeling it is the day you have crossed, unawares, to the wrong side of this verse.
அந்த அதிர்ச்சியைக் காப்பாற்று.
தவறு செய்வதிலிருந்து இயல்பாக விலகும் உணர்வு பலவீனம் அல்ல; அது காக்கத் தக்க ஓர் ஆற்றல், ஏனெனில் தீவினை முதலில் அழிப்பது அதையே. சிறு சமரசங்கள் பதிவாகாமல் போனவுடன், பெரியவை அறிவிப்பின்றி வந்துசேர்கின்றன. உன் சொந்த அற உறுத்தலை இடையூறாக அல்ல, ஒரு சொத்தாகக் கருது என்பதே வள்ளுவரின் அறிவுரை — அதை உணர்வதை நிறுத்தும் நாளே, அறியாமல், இக்குறளின் தவறா ன பக்கத்துக்கு நீ கடந்த நாள்.
Evildoers lose their fear of evil; the worthy dread that very numbing.
Valluvar opens with a subtle point: those steeped in evil no longer fear it — the doing wore the alarm away — but the worthy dread exactly that heedless intoxication wrongdoing breeds. Parimelazhagar: the doer is numb through habit, the worthy alert; each wrong makes the next easier to commit and harder to dread. What they fear is becoming someone who no longer flinches.
Treat your moral discomfort as an asset to protect.
The instinctive recoil from doing wrong isn't weakness — it's a faculty worth guarding, because it's the first thing wrongdoing destroys. Once small compromises stop registering, larger ones arrive unannounced. Treat your own discomfort as an asset, not an inconvenience: the day you stop feeling it is the day you've crossed, unawares, to the wrong side of this verse.