Not even by a slip.
Valluvar raises the standard to its height. Those of pure, clear sight, free of every delusion, will not speak a profitless word even by accident — not even in a forgetful, unguarded moment. Their inner clarity is so settled that it governs even their off-hand speech, leaving no room for waste.
தவறியும் அல்ல.
வள்ளுவர் தரத்தை அதன் உச்சத்துக்கு உயர்த்துகிறார். தூய, தெளிந்த பார்வையுடையோர், எல்லா மயக்கமும் நீங்கியோர், தற்செயலாகவும் — மறந்து, கவனம் தளர்ந்த ஒரு கணத்திலும் — ஒரு பயனற்ற சொல்லைச் சொல்லார். அவர்தம் உள்ளார்ந்த தெளிவு அத்துணை நிலைத்திருப்பதால், அது அவர்தம் தற்போக்குப் பேச்சையும் ஆளுகிறது, வீணுக்கு இடமே விடுவதில்லை.
Parimelazhagar: clear vision means even forgetful speech is clean.
Parimelazhagar identifies who these are: people of flawless perception from whom delusion has departed — those of true, pure knowledge. Of such, the verse says they 'do not speak profitless words even forgetfully.' Clarity, once it is real, is not a thing they switch on; it shapes the words that escape when they are not attending.
பரிமேலழகர்: தெளிந்த பார்வை, மறதிப் பேச்சையும் தூயதாக்குகிறது.
இவர் யார் என்பதைப் பரிமேலழகர் அடையாளம் காட்டுகிறார்: மயக்கம் நீங்கிய, மாசற்ற காட்சியுடையோர் — உண்மை, தூய அறிவுடையோர். அத்தகையோர், 'பயனற்றவற்றை மறந்தும் சொல்லார்' என்கிறது குறள். தெளிவு, அது உண்மையானதும், அவர் இயக்கி நிறுத்தும் ஒன்றல்ல; அவர் கவனிக்காதபோது தப்பும் சொற்களையும் அது வடிவமைக்கிறது.
When clarity reaches the reflexes.
Most of us guard our speech only when we remember to; the unguarded moment is where the careless word slips out. Valluvar points to a maturity in which the watchfulness has gone all the way down — where right speech is no longer effortful self-monitoring but the natural overflow of a clear mind. It is an ideal to aim toward: not merely catching idle words before they leave, but becoming the kind of person from whom they no longer arise.
தெளிவு பழக்கங்களை எட்டும்போது.
நம்மில் பலர், நினைவிருக்கும்போது மட்டுமே நம் பேச்சைக் காக்கிறோம்; கவனம் தளர்ந்த கணத்திலேயே கவனமற்ற சொல் தப்புகிறது. கவனம் முழுக்க உள்ளிறங்கிய ஒரு முதிர்ச்சியை வள்ளுவர் சுட்டுகிறார் — செம்மையான பேச்சு இனி முயற்சியுடன் தன்னைக் கண்காணிப்பதல்ல, தெளிந்த மனத்தின் இயல்பான வழிதலே. நோக்கி நகர வேண்டிய இலட்சியம் இது: வீண் சொற்களை வெளியேறும் முன் பிடிப்பது மட்டுமல்ல, அவை இனி எழாத வகையான ஒருவராக ஆவது.
The clear-sighted, free of delusion, speak no pointless word even by a slip.
Valluvar raises the standard to its height: those of pure, clear sight, free of every delusion, won't speak a profitless word even by accident — not even in an unguarded moment. Parimelazhagar: clarity, once real, isn't switched on; it shapes even the words that escape when they aren't attending. Right speech becomes the overflow of a clear mind.
Aim to become someone idle words no longer arise from.
Most of us guard our speech only when we remember to; the unguarded moment is where the careless word slips out. Valluvar points to a maturity where watchfulness has gone all the way down — right speech is no longer effortful self-monitoring but the natural overflow of a clear mind. The ideal: not just catching idle words before they leave, but becoming someone from whom they no longer arise.