Wisdom and this folly can't coexist.
Valluvar opens the chapter by tying fidelity to understanding. The folly of desiring and pursuing a woman who belongs to another man, he says, is simply not found in those who have truly grasped virtue and right living. The point is sharp: such desire is not a sophisticated temptation but a failure of understanding — wisdom and it cannot live in the same person.
அறிவும் இந்த மடமையும் ஒருங்கே இரா.
பிறழாமையை உணர்வோடு பிணைத்து வள்ளுவர் அதிகாரத்தைத் தொடங்குகிறார். பிறனுக்கு உரியவளை விரும்பிப் பின்தொடரும் மடமை, அறத்தையும் பொருளையும் உண்மையாக உணர்ந்தவரிடம் இல்லவே இல்லை என்கிறார். கருத்து கூர்மையானது: அத்தகைய விருப்பம் ஒரு நுட்பமான சோதனை அல்ல, புரிதலின் தோல்வியே — அறிவும் அதுவும் ஒரே மனிதனில் வாழ இயலா.
Parimelazhagar: the wise simply don't.
Parimelazhagar reads 'aram and porul' as the texts of virtue and of right living, and notes that those who have studied them do not commit this folly. He adds a pointed observation: even teachers who weigh only pleasure call this a wrong, naming the other's spouse as 'belonging to another.' So the verse implies such a person possesses neither virtue nor wealth.
பரிமேலழகர்: அறிந்தோர் அதைச் செய்யவே செய்யார்.
'அறம், பொருள்' என்பதை அறநூல், பொருள்நூல் எனப் பரிமேலழகர் கொண்டு, அவற்றை ஆராய்ந்தோர் இம்மடமையைச் செய்யார் என்கிறார். ஒரு கூர்மையான கவனிப்பையும் சேர்க்கிறார்: இன்பத்தை மட்டுமே நோக்கும் ஆசிரியரும் இதைத் தீமை என்றே, பிறன் மனைவியைப் 'பிறர்க்கு உரியது' எனக் கூறுவர். ஆகவே, அத்தகையவரிடம் அறமும் பொருளும் இல்லை என்பது இக்குறளால் பெறப்படுகிறது.
Desire dressed up as something deeper.
Such longing flatters itself as passion, connection, a love too strong to resist. Valluvar strips off the costume: it is பேதைமை, plain foolishness — the failure to see what is obvious to anyone grounded in virtue and good sense. Naming it correctly is half the cure; what calls itself an irresistible feeling is, seen clearly, simply a lapse of understanding you are free to refuse.
ஆழமான ஒன்றுபோல் ஆடையணிந்த ஆசை.
அத்தகைய ஏக்கம் தன்னை ஆர்வம், இணைப்பு, எதிர்க்க இயலாத காதல் எனப் புகழ்ந்துகொள்கிறது. வள்ளுவர் அந்த ஆடையைக் களைகிறார்: அது பேதைமை, வெறும் மடமை — அறத்திலும் நல்லறிவிலும் வேரூன்றிய எவருக்கும் தெளிவானதைக் காணத் தவறுதல். அதைச் சரியாகப் பெயரிடுவதே பாதி மருந்து; எதிர்க்க இயலாத உணர்வு எனத் தன்னைச் சொல்வது, தெளிவாகப் பார்த்தால், நீ மறுக்க உரிமையுள்ள ஒரு புரிதல் தவறே.
Desiring another's spouse is plain folly, absent in those who understand virtue.
Valluvar ties fidelity to understanding: the folly of desiring another man's wife is never found in those who have truly grasped virtue and right living. Parimelazhagar: even teachers who weigh only pleasure call it a wrong, 'belonging to another' — so such a person has neither virtue nor wealth. The desire is not sophistication but a failure of understanding.
See the longing for what it is — folly, not deep feeling.
When desire for someone who belongs to another dresses itself up as passion or an irresistible connection, strip off the costume and name it correctly: it is folly, a lapse of understanding, not depth of feeling. Naming it rightly is half the cure — what claims to be irresistible is, seen clearly, simply a mistake you are free to refuse.