Lamenting at Evening
On the hour at which absence becomes unbearable, and on evening arriving as an adversary.
A chapter kept by the clock. The grief of this book has been continuous; here it acquires an hour. Nothing new happens at evening — the absence is the same absence — and yet it arrives each day with a weight it did not have at noon, and the chapter spends ten couplets arguing with the hour itself.
Kural 1221 opens by refusing the word. You are not evening, she says; you are a spear that eats the lives of the wedded — long life to you, hour. In 1222 she looks again and finds the hour looking back, its eye as sad as her own: hail, bewildering evening; is your own companion as hard-hearted as mine?
The next three verses press the charge. Kural 1223 watches the dew bud and the pale evening come in, and her revulsion buds with it as the sorrow grows. In 1224 the comparison turns lethal: with the beloved away, evening walks in as strangers enter the killing ground. And 1225 asks the question that has no answer — what good did I ever do the morning, and what injury did I ever do the evening?
Then the chapter looks for the cause. Kural 1226 finds it: she never knew evening could hurt at all until the man she married went away. 1227 gives the pain a day's shape — it buds in the morning, stays half-open all day, and comes into full flower at evening. In 1228 even a sound is indicted: the shepherd's pipe, which does nothing but announce the hour, is a weapon that kills, because the hour it announces burns like fire.
The last two verses widen and then narrow. Kural 1229 warns that if this bewildering evening spreads any further, the whole town will lose its senses and grieve as she does. And 1230 closes on her own life: remembering the man who went after wealth, the life that had refused to leave her is at last leaving, in this darkening evening.
AI draft · pending review
Synthetic voices · Tamil couplet and V.V.S. Aiyar 1916
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
🎧 பாடல் & ஓதுதல் · Listen & Songs ▼
Synthetic voices · Tamil couplet and V.V.S. Aiyar 1916
📖 அதிகார விளக்கம் · About Chapter ▼
On the hour at which absence becomes unbearable, and on evening arriving as an adversary.
A chapter kept by the clock. The grief of this book has been continuous; here it acquires an hour. Nothing new happens at evening — the absence is the same absence — and yet it arrives each day with a weight it did not have at noon, and the chapter spends ten couplets arguing with the hour itself.
Kural 1221 opens by refusing the word. You are not evening, she says; you are a spear that eats the lives of the wedded — long life to you, hour. In 1222 she looks again and finds the hour looking back, its eye as sad as her own: hail, bewildering evening; is your own companion as hard-hearted as mine?
The next three verses press the charge. Kural 1223 watches the dew bud and the pale evening come in, and her revulsion buds with it as the sorrow grows. In 1224 the comparison turns lethal: with the beloved away, evening walks in as strangers enter the killing ground. And 1225 asks the question that has no answer — what good did I ever do the morning, and what injury did I ever do the evening?
Then the chapter looks for the cause. Kural 1226 finds it: she never knew evening could hurt at all until the man she married went away. 1227 gives the pain a day's shape — it buds in the morning, stays half-open all day, and comes into full flower at evening. In 1228 even a sound is indicted: the shepherd's pipe, which does nothing but announce the hour, is a weapon that kills, because the hour it announces burns like fire.
The last two verses widen and then narrow. Kural 1229 warns that if this bewildering evening spreads any further, the whole town will lose its senses and grieve as she does. And 1230 closes on her own life: remembering the man who went after wealth, the life that had refused to leave her is at last leaving, in this darkening evening.
AI draft · pending review
மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும்
வேலைநீ வாழி பொழுது
மாலைப் பொழுதே, நீ மணமான தம்பதியருக்கு இன்பம் தரும் மாலைப் பொழுதாக மட்டுமே இருக்கவில்லை; பிரிவால் தவிக்கும் என் போன்ற பெண்களின் உயிரைப் பறிக்கும் கொடிய போர்க்களமாகவும் நீயே விளங்குகிறாய்.
Long life to you, evening — but evening you are not. You are the last hour, come to eat the lives of women who are wedded.AI draft
புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல்
வன்கண்ண தோநின் துணை
மயக்கம் தரும் மாலைப் பொழுதே, என் காதலரைப் போல நீயும் இரக்கமற்ற கொடிய நெஞ்சம் கொண்டாயோ? பிரிந்திருக்கும் காதலரைக் காணாமல் நான் வாடுவதைப் போல, நீயும் யாரையோ பிரிந்துதான் இப்படி வாடி மெலிகிறாயோ?
Long life to you, bewildering evening — you look stricken yourself. Tell me: is the one who keeps you company as pitiless as mine?AI draft
பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித்
துன்பம் வளர வரும்
என் காதலர் என்னோடு கூடி வாழ்ந்த காலத்தில், இந்த மாலைப் பொழுது மெல்ல நடுக்கத்தோடு என்னிடம் வந்தது; ஆனால் அவர் என்னைப் பிரிந்து சென்ற இந்தக் காலத்திலோ, என் உயிரையே அச்சுறுத்தும் பெரும் துன்பமாய் அஞ்சாமல் வந்து நிற்கிறது.
The evening that once came budding with dew and paling as it came now comes with loathing in bud, and grief growing larger the longer it stays.AI draft
காதலர் இல்வழி மாலை கொலைக்களத்து
ஏதிலர் போல வரும்
என் காதலர் என்னோடு உடனிருந்த காலத்தில் இனிய இன்பத்தைக் கொண்டு வந்த இந்த மாலை நேரம், அவர் பிரிந்த பின்பான இந்தக் காலத்தில், என் உயிரைக் கொல்ல வருகின்ற கொலைக்களம் போல் கொடியதாக மாறுகிறது.
With the one I love not here, evening comes the way strangers come into a killing-ground — with no bond to me at all, and with my life as its errand.AI draft
காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான்
மாலைக்குச் செய்த பகை?
விடியற்காலை எனக்கு என்ன நன்மையைச் செய்தது? இந்த மாலை நேரம் எனக்கு என்ன தீங்கைச் செய்தது? இரண்டிற்கும் நான் செய்த கைம்மாறு ஒன்றுமில்லாத போது, மாலை மட்டும் ஏன் என் உயிரைப் பறிக்க முயல்கிறது?
What kindness did I ever do the morning? And what wrong did I do the evening, that it should treat me as an enemy?AI draft
மாலைநோய் செய்தல் மணந்தார் அகலாத
காலை அறிந்த திலேன்
என் காதலர் என்னை விட்டுப் பிரியாதிருந்த காலத்தில், மாலைப் பொழுது என்பது காதலர்களின் உயிரைப் பறிக்கும் இத்தகைய பெருந்துன்பம் என்பதை நான் ஒருநாளும் உணர்ந்ததே இல்லை.
In all the time before the man I married went away, I never knew that evening could inflict pain.AI draft
காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி
மாலை மலரும்இந் நோய்
பிரிவுத் துயரமானது காலைப் பொழுதில் ஒரு சிறு பூ அரும்பாகத் தோன்றுகிறது; பகல் முழுவதும் மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து முதிர்கிறது; மாலையிலோ முழுதும் மலர்ந்து நஞ்சாய்ப் பரவுகிறது.
This affliction buds at daybreak, thickens into a full bud through the whole of the day, and comes into flower at evening.AI draft
அழல்போலும் மாலைக்குத் தூதாகி ஆயன்
குழல்போலும் கொல்லும் படை
முன்பெல்லாம் இனிமையாக ஒலித்த ஆயரின் புல்லாங்குழல் ஒலி, இப்போது நெருப்பாய்ச் சுடும் மாலை நேரம் வருகிறது என்பதை அறிவிக்கும் தூதாக மட்டுமல்லாமல், என் உயிரைக் கொல்லும் கூரிய வாளாகவும் வந்து சேர்கிறது.
The herdsman's flute has become the messenger of an evening that burns like fire, and the weapon that kills me when it arrives.AI draft
பதிமருண்டு பைதல் உழக்கும் மதிமருண்டு
மாலை படர்தரும் போழ்து
இதுவரை இந்த மாலைப் பொழுது என்னைத் தனிமையில் மயக்கித் துன்புறுத்தியது; இனி மயக்கமளிக்கும் இந்த மாலை பரவி வரும்போது, என் பிரிவுத் துயரத்தைக் கண்டு இந்த ஊரே மயங்கித் துயருறும்.
At the hour when evening spreads and even those who look on lose their bearings, this whole town will be bewildered and will ache as I do.AI draft
பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை
மாயும்என் மாயா உயிர்
காதலரின் பிரிவைத் தாங்கிக்கொண்டு இதுவரை உடலை விட்டுப் பிரியாமல் இருந்த என் உயிர், பொருள் தேடிச் சென்ற அவரது அன்பின்மையை நினைந்து நினைந்து, மயக்கும் இந்த மாலைப் பொழுதில் உடலை விட்டு நீங்குகிறது.
Remembering the man whose very nature is the getting of wealth, at this bewildering evening my life, which would not perish, is perishing.AI draft