Worth fills every gap; its absence empties every store.
The verse turns on a balanced paradox: where the partner of a home is truly worthy, what does the home lack? Nothing. Where that worth is missing, what does it really have? Nothing. Character is treated as the variable that decides everything else. A worthy partner makes even modest means feel sufficient; an unworthy one makes even abundance feel empty. The ledger of a home is kept in character, not coin.
மாண்பு ஒவ்வொரு குறையையும் நிரப்பும்; அதன் இன்மை ஒவ்வொரு கிடங்கையும் காலி செய்யும்.
ஒரு சமநிலையான முரண்பாட்டில் இக்குறள் சுழல்கிறது: வீட்டின் துணை உண்மையில் மாண்புடையவராக இருந்தால், வீட்டுக்கு இல்லாதது என்ன? ஒன்றுமில்லை. அந்த மாண்பு இல்லாவிட்டால், வீட்டில் உண்மையில் உள்ளது என்ன? ஒன்றுமில்லை. மற்ற அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் மாறியாக நற்குணம் கருதப்படுகிறது. மாண்புடைய துணை சிறிய வருவாயையும் போதுமானதாக உணரச் செய்கிறார்; மாண்பற்ற துணை செழிப்பையும் வெறுமையாக உணரச் செய்கிறார். ஒரு வீட்டின் கணக்கு நாணயத்தில் அல்ல, நற்குணத்திலேயே வைக்கப்படுகிறது.
Enough is a quality of people, not amounts.
Why would a worthy partner leave a home lacking nothing? Because worth — care, wisdom, contentment, the skill to make good use of what there is — converts whatever the home has into sufficiency. The same income, the same rooms, feel either ample or starved depending on the character steering them. The verse locates 'enough' not in a bank balance but in the people who shape how it is lived.
'போதும்' என்பது தொகையின் பண்பு அல்ல, மனிதரின் பண்பு.
மாண்புடைய துணை ஏன் வீட்டை எதுவும் இல்லாமல் விடாது? ஏனெனில் மாண்பு — அக்கறை, ஞானம், நிறைவு, உள்ளதை நன்கு பயன்படுத்தும் திறன் — வீட் டில் உள்ள எதையும் போதுமான நிலைக்கு மாற்றுகிறது. அதே வருவாய், அதே அறைகள், அவற்றை வழிநடத்தும் நற்குணத்தைப் பொறுத்து நிறைவாகவோ பற்றாக்குறையாகவோ உணரப்படுகின்றன. 'போதும்' என்பதை இக்குறள் வங்கி இருப்பில் அல்ல, அதை எப்படி வாழ்வது என்று வடிவமைக்கும் மனிதரிடமே வைக்கிறது.
A mirror verse, read both ways.
Like its neighbours, the verse names the wife but states a law of homes: the worth of those who make a household decides whether it flourishes or fails, regardless of wealth. Read in either direction — of any partner, of the partnership — it warns the prosperous not to presume and consoles the modest not to despair. What a home is rests on who its people are.
இருவழியிலும் படிக்கப்படும் கண்ணாடிக் குறள்.
தன் அயலாரைப் போலவே, இக்குறள் மனைவியைக் குறிப்பிட்டாலும் வீடுகளின் ஒரு விதியைச் சொல்கிறது: செல்வத் தைப் பொருட்படுத்தாமல், வீட்டை உருவாக்குவோரின் மாண்பே அது செழிக்குமா தோற்குமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. எந்தத் திசையில் படித்தாலும் — எந்தத் துணையைப் பற்றியும், கூட்டுறவைப் பற்றியும் — செழிப்போரை அலட்சியப்படாதே என்று எச்சரிக்கிறது, எளியோரை மனம் தளராதே என்று ஆற்றுகிறது. ஒரு வீடு என்னவாக இருக்கிறது என்பது, அதன் மனிதர் யார் என்பதையே சார்ந்துள்ளது.
The verse makes a partner's worth the measure of plenty or want.
Valluvar poses a balanced paradox: where the home's partner is worthy, the home lacks nothing; where that worth is missing, no riches make it rich. Character becomes the variable deciding all the rest — a worthy partner turns modest means into sufficiency, an unworthy one turns abundance into emptiness. A home's real ledger, he says, is kept in character, not coin.
Build worth, and 'enough' follows.
If you find a home — yours or another's — feeling poor amid plenty or rich amid little, look to character, not the accounts. Cultivate the worth that makes 'enough' possible: care, contentment, the wisdom to use well what there is. And don't presume that prosperity has secured a good home, or that modest means have denied you one. What you are, and who shares your life, decides that.