Chaff among people.
Valluvar gives the idle talker a sharp name. Do not call a person who revels in useless words a 'man' in the full sense, he says; call him, rather, the chaff among people. Like the empty husk that mimics grain but holds no kernel, such a person has the outward form of a human but lacks the inner substance — sense — that the word should mean.
மக்களுள் பதர்.
வீண் பேசுபவனுக்கு வள்ளுவர் ஒரு கூர்மையான பெயரிடுகிறார். பயனற்ற சொற்களில் மகிழ்பவனை முழுப் பொருளில் 'மனிதன்' என்று சொல்லாதே என்கிறார்; அதற்குப் பதிலாக மக்களுள் பதர் என்று சொல். தானியத்தைப் போலத் தோன்றி, உள்ளே பருக்கை இல்லாத வெற்று உமியைப் போல, அவன் மனிதனின் வெளி வடிவம் உடையவன், ஆனால் அந்தச் சொல் குறிக்க வேண்டிய உள் உள்ளீடு — அறிவு — இல்லாதவன்.
Parimelazhagar: a husk, for want of the kernel of sense.
Parimelazhagar explains the image directly: because the inner content called wisdom is missing, the verse calls such a one 'the chaff among people.' Form alone does not make a person; the grain is judged by its kernel, and a human by the sense within. Without it, the resemblance to a full human is only outward.
பரிமேலழகர்: அறிவுப் பருக்கை இன்மையால், ஓர் உமி.
படிமத்தை பரிமேலழகர் நேராக விளக்குகிறார்: அறிவு என்னும் உள்ளீடு இல்லாமையால், அத்தகையோனை 'மக்கள் பதடி' என்கிறது குறள். வடிவம் மட்டும் ஒருவனை ஆக்காது; தானியம் அதன் பருக்கையால், மனிதன் உள்ளிருக்கும் அறிவால் மதிப்பிடப்படுகிறான். அது இன்றேல், முழு மனிதனோடு உள்ள ஒற்றுமை வெளிப்புறமே.
Substance is what fills the form.
The metaphor is unsparing but instructive: it locates a person's worth not in appearance or volume of speech but in the sense their words carry. To be 'grain' rather than 'chaff' is to have something real inside — judgement, knowledge, care — that your speaking conveys. The aim Valluvar sets is not to talk less for its own sake, but to ensure that when you do speak, there is a kernel there to be found.
உள்ளீடே வடிவத்தை நிரப்புகிறது.
உருவகம் இரக்கமற்றது, ஆனால் கற்பிக்கிறது: ஒருவரின் மதிப்பைத் தோற்றத்திலோ பேச்சின் அளவிலோ அல்ல, அவர் சொற்கள் சுமக்கும் உள்ளீட்டில் வைக்கிறது. 'உமி' அல்ல 'தானியம்' ஆவது என்பது, உன் பேச்சு தெரிவிக்கும் உண்மையான ஒன்று — நடுவுணர்வு, அறிவு, அக்கறை — உள்ளே இருப்பதே. வள்ளுவர் வைக்கும் இலக்கு, பேச்சைக் குறைப்பதே அல்ல, நீ பேசும்போது, கண்டெடுக்க ஒரு பருக்கை அங்கிருப்பதை உறுதிசெய்வதே.
One who revels in useless words is chaff — a human husk without the kernel of sense.
Valluvar gives the idle talker a sharp name: don't call one who revels in useless words a 'man' in full — call him the chaff among people. Parimelazhagar: because the kernel of wisdom is missing, he's a husk; form alone doesn't make a person, the grain is judged by its kernel and a human by the sense within.
Make sure your speech has a kernel to be found.
The metaphor is unsparing: a person's worth lies not in appearance or volume of speech but in the sense their words carry. To be 'grain' not 'chaff' is to have something real inside — judgement, knowledge, care — that your speaking conveys. The aim isn't to talk less for its own sake, but to ensure that when you do speak, there's a kernel there to find.