Better to die than live by two-faced slander.
Valluvar uses his strongest measure. It is better to die at once than to live by backbiting others and smiling falsely to their faces; such a death itself, he says, earns the good that the scriptures promise. A life built on two-faced slander is worth less than no life at all.
இரட்டை முகப் புறம்பேச்சு வாழ்வைவிட இறப்பு மேல்.
வள்ளுவர் தன் மிகக் கடுமையான அளவையைப் பயன்படுத்துகிறார். பிறரை முதுகுக்குப் பின் பழித்து, முகத்துக்கு முன் பொய்யாகச் சிரித்து வாழ்வதைவிட, உடனே இறப்பது நல்லது; அத்தகைய இறப்பே, அறநூல்கள் வாக்களிக்கும் நன்மையைத் தருகிறது என்கிறார். இரட்டை முகப் புறம்பேச்சின்மேல் கட்டப்பட்ட வாழ்வு, வாழ்வே இல்லாததைவிடக் குறைந்த மதிப்புடையது.
Parimelazhagar: such a death brings the merit of virtue.
Parimelazhagar reads the bold claim carefully: because dying ends the backbiting-and-false-smiling, that death gives the one who would otherwise live so the 'gain' the moral books promise — the merit of having stopped the sin. The verse is not praising suicide but measuring how worthless a slanderer's life is: even ceasing to live it counts as a gain.
பரிமேலழகர்: அத்தகைய இறப்பு அறத்தின் நன்மையைத் தருகிறது.
துணிச்சலான கூற்றைப் பரிமேலழகர் கவனமாகப் படிக்கிறார்: இறப்பு, புறம்பேசி-பொய்யாகச்-சிரிக்கும் செயலை முடிப்பதால், அவ்வாறு வாழ்ந்திருப்பவருக்கு அந்த இறப்பு, அறநூல்கள் வாக்களிக்கும் 'ஆக்கத்தை' — பாவத்தை நிறுத்திய நன்மையை — தருகிறது. இக்குறள் தற்கொலையைப் புகழவில்லை; புறம்பேசுபவனின் வாழ்வு எத்துணை மதிப்பற்றது என்பதை அளக்கிறது: அதை வாழ்வதை நிறுத்துதலே ஒரு ஆதாய மாகக் கணக்கிடப்படுகிறது.
A life not worth living.
The hyperbole carries a real verdict: a life of saying one thing to faces and another behind backs is so hollow that its mere ending would be an improvement. Read for ourselves, the point is not about death but about the worth we are placing on our own days — if the way you live cannot survive being said openly, you are spending your life on something that subtracts from it. Better to stop the habit than to keep paying for it.
வாழத் தகாத வாழ்வு.
மிகையில் ஒரு உண்மைத் தீர்ப்பு உள்ளது: முகத்துக்கு முன் ஒன்றும், முதுகுக்குப் பின் வேறொன்றும் சொல்லும் வாழ்வு, அதன் முடிவே ஒரு முன்னேற்றமாக இருக்கும் அளவுக்கு வெறுமையானது. நமக்குப் படித்தால், கருத்து இறப்பைப் பற்றியதல்ல, நம் நாட்களுக்கு நாம் வைக்கும் மதிப்பைப் பற்றியது — நீ வாழும் முறை வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுவதைத் தாங்க இயலாதென்றால், உன் வா ழ்விலிருந்து கழிக்கும் ஒன்றில் அதைச் செலவிடுகிறாய். அதற்காகத் தொடர்ந்து விலை கொடுப்பதைவிட, அப்பழக்கத்தை நிறுத்துவது நல்லது.
A life of two-faced slander is worth less than no life at all.
Valluvar's strongest measure: better to die at once than to live backbiting and smiling falsely — such a death earns the good scripture promises. Parimelazhagar: because death ends the sin, it counts as a gain; the verse isn't praising death but measuring how worthless a slanderer's life is. Even ceasing to live it is an improvement.
If a habit can't survive being said openly, stop paying for it.
Take the hyperbole as a verdict, not a literal instruction: a life of saying one thing to faces and another behind backs is so hollow that ending it would 'improve' it. The real test for yourself: if the way you live couldn't survive being said openly, you're spending your days on something that subtracts from them. Better to drop the habit than keep paying.