The smile-and-stab is worse than open evil.
Valluvar ranks two wrongs and finds the quieter one worse. To deny that virtue even exists and then openly do evil is bad — but to smile warmly to a person's face while tearing them down behind their back is worse still. The added crime is the deceit: the open sinner at least does not pretend to be your friend.
சிரித்து-குத்துதல், வெளிப்படையான தீமையைவிடக் கொடியது.
இரு தவறுகளை வள்ளுவர் வரிசைப்படுத்தி, அமைதியான ஒன்றையே மோசமானதாகக் காண்கிறார். அறம் என ஒன்று இல்லை எனச் சொல்லி, வெளிப்படையாகத் தீமை செய்வது கெட்டது — ஆனால் ஒருவரின் முகத்துக்கு முன் அன்போடு சிரித்து, அவர் முதுகுக்குப் பின் அவரைச் சிதைப்பது அதைவிடக் கெட்டது. கூடுதல் குற்றம் வஞ்சகமே: வெளிப்படையான பாவி, குறைந்தது உன் நண்பன்போல் நடிப்பதில்லை.
Parimelazhagar: defaming behind, false-smiling before.
Parimelazhagar lays out the two halves: 'destroying' virtue and committing sins on that footing is one evil; but to 'destroy' a person by mocking words in his absence and then laugh falsely with him to his face is the greater. The doubling of the offence — the harm plus the hypocrisy — is what tips it past even open wrongdoing.
பரிமேலழகர்: பின் இகழ்ந்து, முன் பொய்யாகச் சிரித்து.
இரு பகுதிகளையும் பரிமேலழகர் விரிக்கிறார்: அறத்தை 'அழித்து' அதன்மேல் பாவம் செய்தல் ஒரு தீமை; ஆனால் ஒருவரை அவர் இல்லாதவழி இகழ்ச்சிச் சொற்களால் 'அழித்து,' கண்டவழி அவரோடு பொய்யாகச் சிரிப்பது பெரிய தீமை. குற்றத்தின் இரட்டிப்பு — தீங்கும் வஞ்சகமும் — அதை வெளிப்படையான தவற்றையும் மிஞ்சச் செய்கிறது.
Why hypocrisy outranks honesty in vice.
An open enemy you can at least see and guard against; the smiling backbiter slips past every defence because he wears the mask of a friend. Valluvar's ranking is precise: the slander is bad, but the betrayal of presented friendship is what makes it worse than plain evil. It poisons not only the absent person's name but the very trust on which all relationships depend.
வஞ்சகம் ஏன் தீமையில் நேர்மையை மிஞ்சுகிறது.
வெளிப்படையான பகைவனை குறைந்தது காணலாம், காத்துக்கொள்ளலாம்; சிரிக்கும் புறம்பேசுபவன், நண்பனின் முகமூடியை அணிவதால் ஒவ்வொரு காவலையும் கடந்து நழுவுகிறான். வள்ளுவரின் வரிசை துல்லியமானது: புறம்பேச்சு கெட்டது, ஆனால் காட்டப்பட்ட நட்பின் காட்டிக்கொடுப்பே அதை வெறும் தீமையைவிடக் கொடியதாக்குகிறது. அது இல்லாதவரின் பெயரை மட்டுமல்ல, எல்லா உறவுகளும் சார்ந்து நிற்கும் நம்பிக்கையையே நஞ்சாக்குகிறது.
Smiling to a face and slandering behind it is worse than open evil.
Valluvar ranks two wrongs and finds the quieter worse: denying virtue and doing open evil is bad, but smiling to a person's face while tearing them down behind their back is worse. Parimelazhagar: the doubling — harm plus hypocrisy — tips it past even open wrongdoing. The open sinner at least doesn't pretend to be your friend.
Never be warm to a face and cold behind the back.
Catch the specific wrong Valluvar singles out: not open criticism, but the smile-to-the-face, stab-behind-the-back combination. The hypocrisy is what makes it worse than plain meanness, because it poisons the trust all relationships depend on. So if you can't say it warmly to someone's face, don't say it coldly behind their back either.