Even the seeker is undone by greed.
Valluvar shows that good intentions are no protection. Even one who loves grace and has taken up the household life as the path toward it is ruined the moment he covets another's wealth and begins plotting crooked ways to get it. The pursuit of goodness and the indulgence of greed cannot share a heart; the second cancels the first.
தேடுநரையும் வேட்கை சிதைக்கிறது.
நல்ல எண்ணம் காப்பு அல்ல என்பதை வள்ளுவர் காட்டுகிறார். அருளை விரும்பி, அதற்கு வழியாகிய இல்லற வாழ்வில் நின்றவனும், பிறர் செல்வத்தை வேட்டு, அதைப் பெறும் கோணல் வழிகளை எண்ணத் தொடங்கிய கணமே அழிகிறான். நன்மையின் தேடலும் வேட்கையின் இன்பமும் ஒரே நெஞ்சத்தைப் பகிர இயலா; இரண்டாமது முதலாமதை ரத்து செய்கிறது.
Parimelazhagar: he loses both his virtues.
Parimelazhagar explains 'ruined': the household life is the road on which wisdom ripens toward renunciation, but one who, while on it, covets another's wealth and plots wrong 'loses both dharmas together' — the householder's and the higher path's. And note, he adds, that merely plotting it is enough to ruin him; the verse does not even wait for the deed.
பரிமேலழகர்: இரு அறங்களையும் இழக்கிறான்.
'கெடும்' என்பதைப் பரிமேலழகர் விளக்குகிறார்: இல்லற வாழ்வு, அறிவு முதிர்ந்து துறவை நோக்கிச் செல்லும் வழி; ஆனால் அதில் நிற்கையில் பிறர் செல்வத்தை வேட்டு, தீங்கு எண்ணுபவன் 'இரண்டு அறங்களையும் ஒருசேர இழக்கிறான்' — இல்லறத்தினதையும், மேல் நெறியினதையும். எண்ணுவதே அவனை அழிக்கப் போதும் என்பதையும் குறிக்கிறார்; செயலுக்குக் குறள் காத்திருக்கவும் இல்லை.
Greed at the door of the good life.
It is tempting to think a generally good person can indulge a little greed without real cost — that the surrounding virtue will absorb it. Valluvar denies the discount. Greed admitted into a good life does not stay a small exception; it corrupts the project from within, turning the seeker's energy toward scheming and dissolving the very orientation that made him good. The higher you have climbed, the more this one indulgence has to lose.
நல்வாழ்வின் வாயிலில் வேட்கை.
பொதுவாக நல்லவர் சிறிது பேராசையை விலையின்றி அனுபவிக்கலாம் — சுற்றியுள்ள அறம் அதை உறிஞ்சிக்கொள்ளும் — என நினைக்கத் தோன்றும். அந்தத் தள்ளுபடியை வள்ளுவர் மறுக்கிறார். நல்வாழ்வுக்குள் அனுமதிக்கப்பட்ட பேராசை ஒரு சிறு விதிவிலக்காக நிற்காது; உள்ளிருந்தே முழுத் திட்டத்தைக் கெடுத்து, தேடுநரின் ஆற்றலைச் சூழ்ச்சியை நோக்கித் திருப்பி, அவரை நல்லவராக்கிய திசையையே கரைக்கிறது. நீ எவ்வளவு உயரே ஏறியிருக்கிறாயோ, அவ்வளவு இந்த ஒரு இன்பத்திற்கு இழக்க உண்டு.
Even a seeker of grace is ruined the moment greed enters and starts scheming.
Valluvar shows good intentions are no shield: even one who loves grace and walks the household path to it is ruined the moment he covets another's wealth and plots to get it. Parimelazhagar: he loses both dharmas at once, and merely plotting it is enough — the verse doesn't wait for the deed. Goodness and indulged greed cannot share a heart.
Don't assume your good life can absorb 'a little' greed.
It's tempting to think a generally good person can indulge a little greed without real cost. Valluvar denies the discount: greed let into a good life doesn't stay a small exception — it corrupts the whole project from within, turning your energy to scheming and dissolving the orientation that made you good. The higher you've climbed, the more this one indulgence has to lose.