The generous host's field needs no sowing.
The verse offers a vivid agricultural image. For the one who feeds his guests first and eats only what remains, does his field even need to be sown? The implication, left unspoken, is that it will yield of its own accord. Generosity is portrayed not as a drain on one's livelihood but as a kind of sowing in itself — the openhanded life is already cultivating an abundance that returns without further effort.
தாராள விருந்தோம்பியின் வயலுக்கு விதைப்பு தேவையில்லை.
ஒரு தெளிவான வேளாண் காட்சியை இக்குறள் தருகிறது. முதலில் தம் விருந்தினருக்கு உண்ணக்கொடுத்து, மிஞ்சியதையே தாம் உண்பவரின் வயல், விதைக்கப்படவும் வேண்டுமோ? சொல்லப்படாத உட்கருத்து, அது தானே விளையும் என்பதே. தாராள மனப்பான்மை, வாழ்வாதாரத்தின்மேல் ஒரு கசிவாக அல்ல, தானே ஒருவகை விதைப்பாகவே சித்தர ிக்கப்படுகிறது — திறந்த கையுள்ள வாழ்வு, மேலும் முயற்சியின்றித் திரும்பும் ஒரு வளத்தை ஏற்கனவே பயிரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.
Parimelazhagar: it yields by itself.
Parimelazhagar fills in the unspoken sense: the generous host's field 'will yield of itself' — the verse leaves this as a குறிப்பெச்சம், a meaning carried by implication. He underscores the order in the verse: guests are fed first, and only the remainder is the host's own portion. It is precisely this prioritising of others over self that the verse rewards with effortless plenty. Putting the guest before yourself is the seed that grows the harvest.
பரிமேலழகர்: அது தானே விளையும்.
சொல்லப்படாத பொருளை பரிமேலழகர் நிரப்புகிறார்: தாராள விருந்தோம்பியின் வயல் 'தானே விளையும்' — இதை ஒரு குறிப்பெச்சமாக, உட்குறிப்பால் சுமக்கப்படும் பொருளாக இக்குறள் விட்டுவைக்கிறது. குறளில் உள்ள வரிசையை அவர் வலியுறுத்துகிறார்: முதலில் விருந்தினர் உண்பிக்கப்படுகிறார்கள், மிஞ்சியதே வரவேற்பாளரின் பங்கு. சரியாகத் தன்னைவிட பிறரை முன்வைக்கும் இந்நிலையையே, முயற்சியற்ற நிறைவால் இக்குறள் வெகுமதிக்கிறது. தன்னைவிட விருந்தினரை முன்வைப்பதே, அறுவடையை வளர்க்கும் விதை.
Generosity as cultivation.
Read for our age, the verse reframes giving as investment rather than expense. The host who serves others first is not depleting his store but planting it; the returns — in goodwill, reputation, relationships, and the simple momentum of an openhanded life — arrive as surely as a crop. It is a quiet rebuke to the anxious arithmetic that sees every act of generosity as a subtraction. Some giving, the verse insists, is the most productive sowing there is.
பயிரிடலாக தாராள மனப்பான்மை.
நம் காலத்துக்குப் படித்தால், கொடுப்பதைச் செலவாக அல்ல, முதலீடாக இக்குறள் மறுவடிவமைக்கிறது. முதலில் பிறருக்குப் பரிமாறும் வரவேற்பாளர் தன் சேமிப்பை வற்றச்செய்வதில்லை, அதை விதைக்கிறார்; வருமானங்கள் — நல்லெண்ணம், பெயர், உறவுகள், திறந்த கையுள்ள வாழ்வின் எளிய இயக்கவேகம் — ஒரு பயிர் போலவே நிச்சயமாக வந்து சேர்கின்றன. ஒவ்வொரு தாராளச் செயலையும் ஒரு கழிப்பாகக் காணும் கவலையான கணக்குக்கு இது ஓர் அமைதியான கடிதல். சில கொடைகளே உள்ளவற்றிலேயே மிக விளைச்சல்தரும் விதைப்பு என்று இக்குறள் வலியுறுத்துகிறது.
Generosity is a kind of sowing; the openhanded life yields abundance of itself.
The verse asks vividly: for the one who feeds guests first and eats only the remainder, does his field even need sowing? The unspoken answer — it yields of itself. Parimelazhagar fills in the implication and underscores the order: guests first, self last; that prioritising is what's rewarded with effortless plenty. Read for our age, it reframes giving as investment, not expense — returns in goodwill and relationships arrive as surely as a crop.
See giving as planting, not spending.
Stop running the anxious arithmetic that treats every act of generosity as a subtraction from what you have. The verse says serving others first is a kind of sowing: the returns — in goodwill, trust, and relationships — come back as surely as a harvest. So when you put others before yourself, don't feel you're depleting your store; you're planting it. Some giving is the most productive thing you can do with what you have.