The gain that outranks every other.
Valluvar opens the chapter with a measuring of worth: of everything a person may acquire in a lifetime — wealth, standing, possessions — he ranks none above raising children of real understanding. The word அறிவறிந்த points not to mere cleverness but to discernment: children who know what is worth knowing, who grow into good judgement. The greatest thing you can build, the verse says, is a person.
எல்லாப் பேறுகளையும் மிஞ்சும் பேறு.
ஒருவர் வாழ்நாளில் பெறக்கூடிய எல்லாவற்றையும் — செல்வம், அந்தஸ்து, உடைமை — மதிப்பிட்டு வள்ளுவர் இவ்வதிகாரத்தைத் தொடங்குகிறார்: அறிவு நிறைந்த மக்களை வளர்ப்பதைவிட உயர்ந்த எதையும் அவர் கருதவில்லை. 'அறிவறிந்த' என்னும் சொல் வெறும் கூர்மையை அன்று, பகுத்தறிவைச் சுட்டுகிறது — அறியத் தக்கதை அறிந்து, நல்ல தீர்மா னத்துக்கு வளரும் மக்களை. நீ கட்டக்கூடிய மிகச் சிறந்தது ஒரு மனிதரே என்று இக்குறள் சொல்கிறது.
Understanding before achievement.
Notice what the verse prizes: not that children become rich or famous, but that they become wise — people who understand. Parimelazhagar reads 'children' here, in his age, as sons; read for our time, the principle reaches every child. The aim of raising a person is not output but character and discernment, the inward formation that makes a whole human being. Everything else a parent might want for a child sits below that.
சாதனைக்கு முன் பகுத்தறிவு.
இக்குறள் போற்றுவது எது என்பதைக் கவனி: மக்கள் செல்வந்தராகவோ புகழ்பெற்றவராகவோ ஆவதை அல்ல, அறிவுடையவராக — பகுத்துணரும் மனிதராக — ஆவதையே. 'மக்கள்' என்பதை அக்காலத்தில் புதல்வர் என்று பரிமேலழகர் கொள்கிறார்; நம் காலத்துக்குப் படித்தால், அக்கொள்கை ஒவ்வொரு பிள்ளையையும் சேர்ந்தது. ஒரு மனிதரை வளர்ப்பதன் நோக்கம் வெளிப்பயன் அல்ல, பண்பும் பகுத்தறிவுமே — முழு மனிதரை உருவாக்கும் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சி. ஒரு பெற்றோர் பிள்ளைக்கு விரும்பும் மற்ற அனைத்தும் அதற்குக் கீழே நிற்கின்றன.
Read without pressure.
The verse celebrates a blessing; it does not impose a duty. A life without children is not a lesser life, and the worth of children is not a measure cast against those who have none. What endures in the verse is its order of values: where there are children to raise, raising them into understanding outweighs every material gain you might chase instead. The investment of a life in a person is the one Valluvar calls supreme.
அழுத்தமின்றிப் படித்தல்.
இக்குறள் ஒரு பேற்றைக் கொண்டாடுகிறது; ஒரு கடமையைத் திணிக்கவில்லை. மக்கள் இல்லாத வாழ்வு தாழ்ந்த வாழ்வு அன்று; மக்களின் மதிப்பு, மக்கள் இல்லாதவர்க்கு எதிராக வைக்கப்ப டும் ஓர் அளவீடும் அல்ல. இக்குறளில் நிலைப்பது அதன் மதிப்பு வரிசையே: வளர்க்க மக்கள் இருக்குமிடத்து, அவர்களை அறிவுடையவராக வளர்ப்பது, நீ துரத்தக்கூடிய எந்தப் பொருள்வழிப் பேற்றையும் மிஞ்சுகிறது. ஒரு மனிதரில் ஒரு வாழ்வை முதலீடு செய்வதையே வள்ளுவர் உயர்வாகக் கூறுகிறார்.
Of all gains, raising children of real understanding is ranked highest.
Valluvar measures every gain a person can win — wealth, standing, possessions — and ranks none above raising children of real understanding (அறிவறிந்த): discernment, not mere cleverness. The aim is character and judgement, not achievement. Read in its age as sons, its enduring principle reaches every child. It celebrates a blessing without imposing a duty: where there are children to raise, forming them into wise human beings outweighs any material gain.
Pour yourself into who they become, not what they get.
If you're raising children, treat their growth into understanding people as the most valuable thing you will ever build — above any wealth or status you might chase instead. Aim at discernment and character, not just achievement. And hold it gently: this is a blessing to cherish, not a yardstick to measure anyone by. The deepest investment of a life is in a person.