Stay on the straight path, stay safe from ruin.
Valluvar ends the chapter with its promise. Know for certain, he says, that ruin can scarcely touch the one who never leaves the straight road to turn down crooked paths and harm others. Steady, unswerving uprightness is named here as the surest protection a person can have against disaster.
நேர்வழியில் இரு, கேட்டிலிருந்து பாதுகாப்பாய் இரு.
அதிகாரத்தை அதன் வாக்குறுதியோடு வள்ளுவர் முடிக்கிறார். பிறர்க்குத் தீங்கிழைக்க நேர்வழியைவிட்டுக் கோணல் வழிக்குத் திரும்பாதவனை, கேடு அரிதிலேயே தொடும் என்பதை உறுதியாக அறிந்துகொள் என்கிறார். நிலையான, விலகாத நேர்மையே, பேரழிவுக்கு எதிராக ஒருவருக்கு இருக்கும் மிக உறுதியான பாதுகாப்பு என இங்கே பெயரிடப்படுகிறது.
Parimelazhagar: he who keeps the straight road has ruin made rare.
Parimelazhagar unpacks the key word. The one who does not run off the straight path into the crooked one to wrong others is 'அருங்கேடன்' — one for whom ruin is rare, hard to come by. And 'rare,' he glosses, here means absent: ruin practically does not exist for such a person. The whole chapter, he notes, has shown that wrongdoers destroy themselves; this closing verse states the bright converse — the one who does no wrong is secure.
பரிமேலழகர்: நேர்வழி காப்பவனுக்குக் கேடு அரிதாக்கப்படுகிறது.
முக்கியச் சொல்லைப் பரிமேலழகர் விரிக்கிறார். பிறரைத் தீங்கிழைக்க நேர்வழியைவிட்டுக் கோணல் வழிக்கு ஓடாதவன் 'அருங்கேடன்' — கேடு அரிதாக, கிடைத்தற்கரிதாக உள்ளவன். 'அருமை' என்பது இங்கே இன்மை என்று விளக்குகிறார்: அத்தகையவனுக்குக் கேடு ஏறக்குறைய இல்லாது. அதிகாரம் முழுதும், தவறு செய்வோர் தம்மையே அழித்துக்கொள்வதைக் காட்டியது என்கிறார்; இம்முடிவுக் குறள் அதன் ஒளிமயமான மறுதலையைச் சொல்கிறது — தவறு செய்யாதவன் பாதுகாப்பானவன்.
The whole chapter's positive shape.
After nine verses warning what wrongdoing does to the doer, this one delivers the reassurance that gives the warnings their point. The aim was never fear for its own sake; it was to make uprightness attractive by showing it is also safe. To keep the straight path is not merely virtuous but shrewd — it removes you from the reach of the one enemy you could not otherwise escape. Goodness, the chapter concludes, is the best security policy there is.
முழு அதிகாரத்தின் நேர்மறை வடிவம்.
தவறு செய்வது செய்பவனுக்கு என்ன செய்கிறது என ஒன்பது குறள்கள் எச்சரித்தபின், இது அந்த எச்சரிக்கைகளுக்குப் பொருள் தரும் ஆறுதலை வழங்குகிறது. நோக்கம் அச்சத்துக்காக அச்சம் ஒருபோதும் அல்ல; நேர்மை பாதுகாப்பானதும் என்பதைக் காட்டி அதைக் கவர்ச் சிகரமாக்குவதே. நேர்வழியைக் காப்பது வெறும் அறம் மட்டுமல்ல, அறிவுக்கூர்மையும் — தப்ப இயலாத ஒரே பகைவனின் எட்டுதலிலிருந்து உன்னை விலக்குகிறது. நன்மையே இருக்கும் மிகச் சிறந்த பாதுகாப்பு உறுதி என அதிகாரம் முடிக்கிறது.
Ruin can scarcely touch the one who never leaves the straight path to do wrong.
Valluvar ends with the promise: ruin can scarcely touch the one who never leaves the straight road for crooked paths to harm others. Parimelazhagar: such a person is 'அருங்கேடன்' — one for whom ruin is rare, and 'rare' here means absent. After nine verses on how wrongdoers destroy themselves, this states the bright converse: the one who does no wrong is secure.
Treat uprightness as your best security, not just your duty.
After nine verses warning what wrongdoing does to the doer, this one delivers the reassurance that gives the warnings their point. The aim was never fear for its own sake — it was to make uprightness attractive by showing it's also safe. Keeping the straight path isn't merely virtuous but shrewd: it removes you from the reach of the one enemy you couldn't otherwise escape. Goodness is the best security there is.