Poverty is no licence for wrong.
Valluvar closes off a common excuse. Do not do evil, he says, on the plea 'I am poor and this will fix it' — because if you do, the wrong itself will only make you poorer still. The very act you reach for to escape want deepens the want, leaving you worse off than before, in this life and beyond.
வறுமை, தவறுக்கு உரிமம் அல்ல.
ஒரு வழக்கமான சாக்கை வள்ளுவர் அடைக்கிறார். 'நான் வறியன், இது அதைச் சரிசெய்யும்' என்னும் சாக்கில் தீவினை செய்யாதே என்கிறார் — ஏனெனில் செய்தால், அத்தீமையே உன்னை மேலும் வறியனாக்கும். வறுமையிலிருந்து தப்ப நீ பற்றும் அதே செயல், வறுமையை ஆழப்படுத்தி, முன்பைவிட மோசமான நிலையில் — இம்மையிலும் அதற்கப்பாலும் — உன்னை விட்டுச்செல்கிறது.
Parimelazhagar: it makes him destitute, birth after birth.
Parimelazhagar reads the warning at full depth: one who does evil to cure his poverty becomes, by that very deed, poor again — and 'birth after birth,' he adds, the wrong keeps him destitute. He records another reading too: such a person grows poor not only in wealth but in good qualities and good deeds. Either way, the supposed shortcut out of need is the surest road deeper into it.
பரிமேலழகர்: அது அவனைப் பிறவிதோறும் வறியனாக்குகிறது.
எச்சரிக்கையை முழு ஆழத்தில் பரிமேலழகர் படிக்கிறார்: வறுமையைத் தீர்க்கத் தீவினை செய்பவன், அச்செயலாலேயே மீண்டும் வறியன் ஆகிறான் — 'பிறவிதோறும்' அத்தீமை அவனை வறுமையில் வைக்கிறது எனச் சேர்க்கிறார். மற்றொரு பாடத்தையும் பதிவு செய்கிறார்: அவன் பொருளில் மட்டுமல்ல, நற்குணம் நற்செயல்களிலும் வறியனாகிறான். எவ்வாறாயினும், வறுமையிலிருந்து வெளியேறும் என நினைத்த குறுக்குவழியே, அதனுள் ஆழமாகச் செல்லும் மிக உறுதியான பாதை.
The excuse that deepens the trap.
Hardship is the most sympathetic of motives and so the most dangerous of justifications — it makes a wrong feel forced rather than chosen. Valluvar refuses the logic outright: harming others to relieve your need does not relieve it; it compounds it, because it adds moral debt to material lack. The honest response to scarcity is to keep your conduct clean precisely when it is hardest, since the alternative buys momentary relief at the price of a longer poverty.
வலையை ஆழப்படுத்தும் சாக்கு.
துன்பம் மிக இரக்கம் தூண்டும் காரணம், ஆகவே மிக ஆபத்தான நியாயப்படுத்தல் — அது ஒரு தவற்றைத் தேர்ந்ததாக அல்ல, கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்த்துகிறது. அந்தத் தர்க்கத்தை வள்ளுவர் நேராக மறுக்கிறார்: உன் தேவையைத் தணிக்கப் பிறரைக் காயப்படுத்துதல் அதைத் தணிக்காது; அதைப் பெருக்குகிறது, ஏனெனில் பொருள் பற்ற ாக்குறையோடு அறக் கடனையும் சேர்க்கிறது. பற்றாக்குறைக்கு நேர்மையான பதில், மிகக் கடினமான வேளையிலேயே உன் நடத்தையைத் தூயதாக வைப்பதே, ஏனெனில் மாற்று வழி, நீண்ட வறுமையின் விலையில் கணநேர நிவாரணத்தை வாங்குகிறது.
Don't do wrong pleading poverty — the wrong only makes you poorer.
Valluvar closes off a common excuse: don't do evil on the plea 'I am poor and this will fix it,' because the wrong only makes you poorer still. Parimelazhagar: it keeps him destitute 'birth after birth' — and poor not only in wealth but in good qualities. The supposed shortcut out of need is the surest road deeper into it.
Keep your conduct cleanest exactly when it's hardest.
Hardship is the most sympathetic motive and so the most dangerous justification — it makes a wrong feel forced rather than chosen. Valluvar refuses the logic: harming others to relieve your need compounds it, adding moral debt to material lack. The honest response to scarcity is to keep your conduct clean precisely when it's hardest, since the alternative buys momentary relief at the price of a longer poverty.